Prolog

Pamiętam tylko, że uciekam.

Przestraszona wsiadłam do pociągu, który miał opuścić Götenborg - moją rodzinną miejscowość. 

Co chwila rozglądałam się czy nikt mnie nie śledzi, czy nie zadzwoni na komisariat, 

 z którego uciekłam.

Bo ja, bo ja zrobiłam coś okropnego...

Nie chciałam, naprawdę...

Gdybym mogła tylko cofnąć czas. 

Ale to niemożliwe, prawda ?

Wsiadłam do pierwszego lepszego pociągu nie zastanawiając się nad niczym.

A potem ogarnęła mnie pustka, ciemność...

To mój ostatni używek pamięci...

    ***

Podniosłam moje ciężkie powieki.

Byłam w nieznanym miejscu.

Ciemność.

Przerażenie.

Ogarnia mnie.

Ściany w pomieszczeniu były w czarnej tonacji.

W oknach znajdowały się grube kraty.

Łóżko, na którym leżałam było twarde, raniło moje plecy.

Powoli podniosłam się, bosymi stopami dotknęłam zimnej podłogi.  

Wstałam...

Zrobiłam kilka kroków, a potem moje nogi odmówiły posłuszeństwa.

Padłam ba kolana.

Nie miałam siły.

Oddychałam szybko i płytko.

Podniosłam oczy ku górze i dostrzegłam przedmiot. 

Chwyciłam go rękoma i podniosłam się.

W szklanej tafli zobaczyłam dziewczynę.

Długowłosą blondynkę, o zimnych niebieskich tęczówkach. 

Dłonią dotknęłam policzka, a istota z lustra powtórzyła mój gest.

To byłam ja...

- Nazywam się Hanna, Hanna Scott i uciekłam... od tamtego czasu nie pamiętam już nic...

No więc przedstawiam Wam prolog.

Mam nadzieje, że się spodoba. 

Bohaterowie = 5 - 10 komentarzy